zondag 14 mei 2017

Moederdag 2017

Enkele weken na het overlijden van mijn moeder kwam ik het boekje “mam, vertel eens” tegen. Ik had haar dit met Moederdag in 2010 kado gedaan, nadat ik in de Flair hierover een stukje had gelezen, een pijnlijk kado, dat wist ik.
Mijn enige wens was dat het werd ingevuld en ik gaf het haar toen ze nog enigszins mobiel was. Van te voren had ik haar verteld dat ze dit ging krijgen en ondanks we heel veel samen gepraat hebben ons leven lang, waren er toch nog dingen die ik niet wist en wel zou willen weten.
We hebben erin gebladerd en ze vertelde van alles, op mijn “mama, het is de bedoeling dat JIJ het invult niet dat ik het allemaal moet gaan onthouden” knikte ze. En ze pakte haar mooiste vulpen (ze was net als ik een vulpen-freak) en begon, tenminste dat dacht ik. Ik mocht er niet in kijken, dat mocht pas als ze er niet meer zou zijn.



Toen ik na haar dood het boek op haar bureau zag liggen, besloot ik dat ik eindelijk erin mocht gaan lezen.  Het moment dat ik het haar gaf  was ik vol overtuiging dat ze het aankon en dat het goed ging komen. Ik wist niet dat ze toen al dusdanig ziek was dat mijn verzoek helemaal niet kon. Als mama een half uurtje had gelezen was ze doodop. Nu weet ik hoe erg COPD is, dat gun je niemand, zelfs je ergste vijand niet. Verder dan een voorwoord (wat niet eens gevraagd werd) is ze nooit gekomen.
Ook het positieve gedachten boekje uit 2014 is vrijwel leeg.
Teleurstelling…. Maar so it be.



Vandaag is het Moederdag en in mijn man cave zijn ze niet zo heel attent met kadootjes. Onze zoontjes wel, maar die zijn nog te klein om te gaan shoppen. De oudste maakte zich al een week druk over het feit dat hij nog steeds geen kadootje had voor Moederdag.
Wel heeft hij een nauwsluitend programma gemaakt, waardoor ik echt niks te klagen heb. Ik krijg een ontbijt, dan toch de kadootjes d.w.z. zelfgemaakte kunstwerken (vind ik het eigenlijk nog het allerleukste van alles), we gaan zwemmen en s’ middags krijg ik een beauty behandeling (wat dat ook mogen zijn). Toch vond hij dat ik ook een echt kado uit de winkel moest krijgen, maar in de man cave hebben ze geen flauw idee wat ik leuk vind. Ik geef al weken signalen af, maar het blijft moeilijk voor de heren.  Dus moeders ging wegens gebrek aan tijd even online en ik bestelde een paar dagen vóór Moederdag voor de 2e keer in mijn leven “mam, vertel eens”  (helemaal blij mee!!)
 Ik wil er eentje gaan maken voor nu, stel ik kiep zomaar om, dan hebben de jongens tenminste iets. De ander, die van mama ga ik invullen voor het andere zoontje. Natuurlijk zal ik oma's tekst dan ook voor hem kopieëren. Misschien is het boek later mega uniek, want dan zullen er nog maar weinig boeken zijn.



Ik hoop dat ik ze wel een mooi erfstuk kan achterlaten en dat er niet over jaren een zelfde blog als deze over mij geschreven wordt, al zal dat een vlog worden dan ;)


Voor alle mama’s fijne Moederdag, geniet van je mama en van je kindjes!

zaterdag 18 maart 2017

Droomkussen

Herinner jij je de stofjes op facebook nog? Vorige week? Jeetje wat kreeg ik er een inspiratie van ;)

De nacht erop droomde ik en dacht (ja sorry alweer!) aan mijn moeder.
Van haar oude pyjama wilde ik een kussen maken met de tekst "mag ik dan bij jou" als herinnering aan haar. De tekst mag ik dan bij jou, bleef in mijn hoofd hangen. En wolken vind ik zooo leuk!

Ik maakte een kussen met de tekst "mag ik bij jou" leuk om aan een kindje te geven.
Stel dat ze niet kunnen slapen en 's nachts naar jou toe sluipen met een lief slaap koppie en het kussen met de tekst, mag ik bij jou in zijn/haar handjes, dan kun je niet weigeren toch?



Vandaar de naam droomkussen. De afmeting is 40x40cm., deze kussens kosten € 17,50 per stuk. Leuk om te geven en meestal op voorraad. Maar voorraden raken soms snel op, dus tijdig bestellen zou fijn zijn!

Er kan natuurlijk ook een naam, geboortedatum of andere korte tekst in de wolk gezet worden!


De kasthangers vond ik ook altijd al zo leuk, ze zijn gemaakt van 100% wolvilt en kosten € 7,95 de lengte is circa 35cm. en ze kunnen in heel veel kleuren gemaakt worden. Ook leuk voor in het potje! Je kunt ook kiezen om een letter te gebruiken als bovenste figuur of misschien de naam van het kleintje erop.
Met naam kosten deze leukers € 8,95


Have a nice day!


Handlettering 2 / wat heb je nodig?

Gisteren schreef ik al een mini stukje over mijn project 34/35. Toen was ik al bezig met het volgende mini projectje. Ik vind handlettering net zo verslavend als haken. Haken schiet er vaak bij in omdat ik net als velen een chronisch tijd tekort heb.
Dat kriebelen deed ik altijd al en vind ik ook heel leuk om te doen. Het voordeel is dat echt iedereen het kan, de een beter dan de ander en ik zelf hang ergens in het midden. Ik doe het niet verkeerd maar ik ben er ook geen uitblinker in, daarin moet je gewoon realistisch zijn. Zoals ik als eerder schreef kan ik absoluut niet tekenen, daarin tegen hebben letters altijd al mijn voorkeur gehad. Maar ook dat kan ik niet zo heel erg goed.

Ik heb onderstaand in opdracht van mijn oudste gemaakt en hij vind het leuk! Tenminste iemand pfieuw...


Gisteren kreeg ik vragen hoe je begint met handletteren. Eigenlijk is het heel simpel maar zelf vind ik dat je sommige basis materialen wel echt nodig hebt. Zo kan ik bv geen rechte lijn tekenen mijn eerste hulpmiddel is dan natuurlijk een liniaal maar ook heb ik onlangs de dotpad gevonden. Als je iets wilt tekenen om aan iemand kado te geven gaat dit niet werken natuurlijk maar je kunt het altijd naderhand nog overtrekken met een lightpad of je scant de tekening in. Bij de meeste scanner vallen de puntjes dan weg, bij de mijne natuurlijk niet. Dus ik zal het met photoshop elements moeten bewerken, maar dat is geen must.


Op de onderste foto zie je een boek van Paperfuel (Karin Luttenberg) met heel veel handige tips erin.
Zo staat er een eenvoudige banner in, handig, als je net zoals ik geen ruimtelijk inzicht hebt, ik ben meer gewend om zoiets te creeën op een computer tekenprogramma. Al baart oefening kunst.

Behalve het boek gebruik ik meestal het volgende:

Je ziet het op de eerste foto ook.
- dotPad van Rhodia, die vind je hier (kijk niet teveel op de website, het wordt een duur grapje)
- Liniaal
- goede gum
- Potlood (ik gebruik meestal H) in dit geval 2H maar het kan met elk potlood
- Pigma micron 05 archival ink, het fijne aan deze inkt is dat je over het potlood kunt heen schrijven
  en als je het uitgumt je geen vervelende vlekken krijgt.

Ik teken meestal eerste het "ontwerp" met potlood en daarna trek ik het over, bij mij zijn er altijd nog wijzigingen als ik ga overtrekken, maar dat komt ik nooit tevreden ben met mijn eigen knutsels.

Om te beginnen heb je dus heel weinig nodig om een leuk resultaat te krijgen!

Concept met potlood
Het gaat jou ook vast lukken, want als ik het kan, kan iedereen het! Ik ben benieuwd naar je resultaat, succes!

vrijdag 17 maart 2017

handletteren

Toen ik nog 34 was begon ik aan een handletter projectje dat af moest als ik 35 was. Inmiddels ben ik 35 en (bijna) 2 maanden maar het is af. Finaly!
Ik vond het leuk om iets te maken waarin alle dingen stonden die ik graag doe of leuk vind. Natuurlijk ging dat weer niet want ik weet echt niet hoe je "naar de bioscoop gaan" moet tekenen.
Tekenen kan ik z.w.z. al niet dus dat was een ander punt. Maar ja, ik ben klaar en blij ermee. Nu nog iets vinden waar ik het in kan doen, op kan zetten of aan kan maken.

Ik ben happy!
handletter project!

woensdag 8 maart 2017

Lichtpuntje

Ik ben boos op mezelf, boos omdat ik zo naïef ben. Toen moeders nog leefde en we spraken over Sjun! zei ze vaker, "ik heb je geleerd om eerlijk te zijn en mensen te helpen, maar soms moet je wat minder goedgelovig zijn en kiezen voor je eigen geluk".  Ik vond dat laatste niet goedgelovig, ik was het er ondanks dat ik al heel wat levenservaring had, niet mee eens. Een andere wijze vrouw in mijn leven zei "die goed doet, goed ontmoet", en daarvan was ik meer overtuigd, dat was toch zo?
Als ik mensen hielp en goed behandelde zouden ze hetzelfde met mij zouden doen. Zo werkt dat toch?

Nu wat jaartjes later, moet ik haar toch alweer gelijk geven. Het is niet allemaal rozengeur en maneschijn. Mensen denken vooral al zichzelf. Ik stuurde laatst iemand door naar een collega (of zal ik het maar gewoon concurrent noemen?) en.... weg klant.. 
Deze week had ik contact met mensen waarvoor en waarmee ik veel (samen) heb gedaan, ik dacht in de trant van "voor het leven" en "samen staan we sterk", helaas... Niet meer nodig? Hop! In de prullenmand. Zo doen we dat toch met "spullen" die we niet meer nodig hebben.

Als ik iets maak dat een tikkeltje op iets van iemand anders lijkt, heb ik al een boze mail, blabla..  Als ik iemand, die ik vertrouw, een idee vertel en ik het later terug vind op de site van diegene, dan mag dat gewoon, maar eigenlijk is dat dan toch ook niet eerlijk? Vertrouwen beschamen is toch ook not done in vriendschap. Ik ben er niet boos over (behalve op mezelf), wel ontzettend verdrietig.

Anyway. Ik denk aan mama, was je nog maar hier, dan kon ik je alles even vertellen en luisterde jij, sloeg en arm om me heen en zei (ondanks ik al een grote meid ben), "ut kump wel good kindje, blief digzelf". En dat is wat ik wil, mezelf blijven, gewoon doorgaan waar ik mee bezig ben en me vanaf nu minder druk maken over "kan ik dat wel maken", want een mailtje van iemand anders, of ik ergens problemen mee heb, zal ik nooit krijgen. Hoeft ook niet, want als ik het al krijg en er positief op antwoord, wordt het toch gepresenteerd als hun eigen idee, dus wat schiet ik ermee op?
Leven en laten leven. Dus op dezelfde voet verder, mensen vertrouwen totdat het tegendeel bewezen is, me misschien wat minder druk maken over "kan dat wel", dan kom ik een stuk verder.
Bedankt vriendin M voor het inzicht <3

Om mijn goede voornemens voort te zetten (minder reclame voor anderen en meer voor mezelf)......
Ik bestelde laatst deze leuke lichtbak bij Eigen Houtje, daar kun je een workshop volgen om deze te maken in diverse kleuren. Het heeft een matching naam met mijn theelichtpotjes namelijk LICHTPUNTJE. Zo kun je het makkelijk opzoeken ;)

Ik maakte er mijn eigen lichtpuntjes bij, helemaal Sjun! style. En woorden die ik toepasselijk vind in mijn leven: shine, sparkle en dream.

De lichtbak kun je maken bij Eigen Houtje in Simpelveld.

Met het vosje ;) de lichtpuntjes kun je bestellen, het vosje niet 

Fijne dag!

Linda



vrijdag 6 januari 2017

Carnaval

Al enkele jaren maak ik alaafies, leuke driekleurige slingers met het woord ALAAF erop, zie hier.
De variant met 5 vlaggetjes kost € 11,11 (hoe toepasselijk) en kan jaren mee, dit jaar zijn de eerste alweer de deur uit.

Met kerst maakte ik theelichtjes die ik op pinterest had gezien, maar nu wilde ik theelichtjes hebben die ik kon verkopen dus maakte ik deze zelf, wat een werk ;)
Een plaatje tekenen en kiezen is één ding, maar iets van jezelf ervan maken, iets unieks, dat jij zelf ontworpen hebt is een ander ding. Een lieve vriendin tekende clowntjes voor mij, helaas kon ik deze niet bewerken, maar uiteindelijk heb ik een alternatief gevonden en nadat ik dat helemaal naar mijn wens had waren we weer een paar daagjes verder.


De bovenste foto is zonder kaars, de 2e overdag met kaars en de 3e 's avonds met kaars. Ze worden naarmate de dag vordert dus steeds guitiger.

Je kunt ze per stuk bestellen voor € 2,95 per stuk of per set van drie voor € 8,50.
Natuurlijk, en dat is juist het leuke bij Sjun! kun je ook iets op maat laten maken, de prijzen zijn niet zo gigantisch schrikbarend dan, want werken voor Sjun! is naast een gedeelte van mijn werk vooral mijn passie en mijn hobby. 



Dat maakt het dat ik voor het bevriende prinsenpaar deze leuke ibiza stok maakte. Ik moet er nog enkele maken en dat is dan meteen mijn persoonlijke kado voor een prins(es). Leuk toch?
Ze zijn heel makkelijk zelf te maken als je de juiste materialen hebt, je bent er wel een paar uurtjes mee bezig natuurlijk, maar dat heb ik graag over voor sommige mensen.

Liefs,
Linda


zondag 4 december 2016

Jaardienst mama


En jaar later, (bijna) 1 jaar zonder moeder, hoe is dat gegaan?

Eigenlijk als ik gewoon eerlijk ben gaat het goed met mij. Het was een jaar net als andere jaren vol vreugde en verdriet. Ik weet nog als gisteren hoe mama stierf, ik zie haar nog liggen met haar ogen open zo raar alsof ze nog leefde, overleden, in haar favoriete pyjama.

Vanaf dag 1 wist ik dat ik niet bij de pakken neer moest gaan zitten, ik moest verder, voor mijn gezin, mijn werk, mijn eigen bedrijf. Ik moest mama laten zien dat ik het ook zonder haar kon, zonder haar moest kunnen. De dag dat ze overleed wist ik dat er dingen gingen veranderen, het voelde ook zo.

Een mama moet er onvoorwaardelijk voor haar kinderen en gezin zijn, zij moet naar hun problemen luisteren zonder te oordelen, ik dacht altijd dat het niet aan mij besteed was, maar het ging goed. En hoe vaak ik ook de trap opgelopen ben om even iets te vragen, ik accepteerde langzaam aan dat ze er niet meer was. Het einde van de zware reis van mama. Voor haar het einde van vreugde maar vooral van veel verdriet en ziek zijn, jeetje wat had zij een heftig zwaar leven de laatste 10 jaar. We hebben het samen zo moeilijk gehad en voor mij was het overlijden van mama een keerpunt in mijn leven, ik ben een nieuwe ik geworden, waar ik een jaar geleden uit mijn vel gesprongen zou zijn voor de meest belachelijke dingen, ik ga er anders mee om, het is alsof mama naast mij loopt, me bijstaat.
Door zo te gaan leven heb ik het verdriet een plek kunnen geven. Natuurlijk ben ik soms nog erg verdrietig, gelukkig heb ik dan een paar lieve mensen om me heen die me begrijpen en steunen, maar niet op moederdag want dan denk ik terug aan geweldige mama, niet op haar verjaardag want ook dan denk ik aan haar en voel haar om me heen, bij mij zijn het meer de kleine dingen, onbenullige dingen voor anderen. Haar mis ik ook heel erg bij moeilijke beslissingen. Maar de dingen waarmee ik haar normaal lastig zou vallen gaan me goed af, ik kan zelf beter met tegenslagen omgaan en probeer alles positief te zien, hoe idioot dat soms ook is. Ik wacht op de klap die ooit alsnog gaat komen, daar ben ik wel ontzettend bang voor. Toch was het goed zo, ik had een geweldige mama, maar door haar en haar dood heb ik zoveel geleerd, ik ben echt zo veranderd dat ik soms denk, ben ik dit?
Ik zou haar nog zoveel willen vragen, maar het liefst zou ik haar bedanken voor alles wat ze voor mij gedaan heeft en nog doet, want ik kan me niet voorstellen dat ik zo geworden ben door mezelf, dat is mede door mama's input.

Pffff genoeg zweverig gedoe, vandaar was dus haar 1e jaardienst, vrijdag 9 december is ze een jaar dood. Een vriendinnetje vroeg me of ik deze potjes kon maken, aangezien ze overal te koop zijn en ik niet 1 op 1 wil kopiëren, besloot ik ze voor haar te maken, maar dan op mijn manier met sterren i.p.v. sneeuwballen, deze zijn voor mezelf als proef, zij wilde potjes met echte kaarsen. Het resultaat zijn 3 vrolijke theelichtjes.



En als je nou denkt, wat doen die lelijke ballen erop? Nou ik dacht tijdens het maken de hele tijd aan mama, maar ook aan de overleden vader van een vriendin, aan de overleden moeder van een vriend, aan de overleden broer van een moeder van een kindje op school en de overleden man van een dierbare vriendin. En nadat ik complete lego toestanden had gebouwd met onze zoontjes maakte ik een simpele kerstbal als herinnering aan mama en voor die paar mensjes maakte ik meteen een kerstballetje mee... Kleine moeite, met een grote betekenis, althans zo zie ik het.
Waarbij ik me bedacht dat ik met sommige van deze mensen een betere of zelfs pas een band heb gekregen, na het overlijden van mama, dat is het goeds dat het heeft gebracht.
Maar ondanks dat.. Damn mama wat mis ig dig!




Toen ik deze blog schreef en de foto's maakte dacht ik dat er nog wel meer mensen zijn van vriendinnen die een overledene in hun familie hebben, ik schaamde me dat ik voor hen niet ook een balletje mee heb gemaakt, ik wens ook deze lieverds alvast heel veel sterkte met kerst, want ook voor hun zal het gemis blijven.
Maaaarrrr ik heb nog kerstballen dus niet getreurd ;)

Fijne zondag! Ik ga lekker oppe bank, was lang geleden..