Jaardienst mama


En jaar later, (bijna) 1 jaar zonder moeder, hoe is dat gegaan?

Eigenlijk als ik gewoon eerlijk ben gaat het goed met mij. Het was een jaar net als andere jaren vol vreugde en verdriet. Ik weet nog als gisteren hoe mama stierf, ik zie haar nog liggen met haar ogen open zo raar alsof ze nog leefde, overleden, in haar favoriete pyjama.

Vanaf dag 1 wist ik dat ik niet bij de pakken neer moest gaan zitten, ik moest verder, voor mijn gezin, mijn werk, mijn eigen bedrijf. Ik moest mama laten zien dat ik het ook zonder haar kon, zonder haar moest kunnen. De dag dat ze overleed wist ik dat er dingen gingen veranderen, het voelde ook zo.

Een mama moet er onvoorwaardelijk voor haar kinderen en gezin zijn, zij moet naar hun problemen luisteren zonder te oordelen, ik dacht altijd dat het niet aan mij besteed was, maar het ging goed. En hoe vaak ik ook de trap opgelopen ben om even iets te vragen, ik accepteerde langzaam aan dat ze er niet meer was. Het einde van de zware reis van mama. Voor haar het einde van vreugde maar vooral van veel verdriet en ziek zijn, jeetje wat had zij een heftig zwaar leven de laatste 10 jaar. We hebben het samen zo moeilijk gehad en voor mij was het overlijden van mama een keerpunt in mijn leven, ik ben een nieuwe ik geworden, waar ik een jaar geleden uit mijn vel gesprongen zou zijn voor de meest belachelijke dingen, ik ga er anders mee om, het is alsof mama naast mij loopt, me bijstaat.
Door zo te gaan leven heb ik het verdriet een plek kunnen geven. Natuurlijk ben ik soms nog erg verdrietig, gelukkig heb ik dan een paar lieve mensen om me heen die me begrijpen en steunen, maar niet op moederdag want dan denk ik terug aan geweldige mama, niet op haar verjaardag want ook dan denk ik aan haar en voel haar om me heen, bij mij zijn het meer de kleine dingen, onbenullige dingen voor anderen. Haar mis ik ook heel erg bij moeilijke beslissingen. Maar de dingen waarmee ik haar normaal lastig zou vallen gaan me goed af, ik kan zelf beter met tegenslagen omgaan en probeer alles positief te zien, hoe idioot dat soms ook is. Ik wacht op de klap die ooit alsnog gaat komen, daar ben ik wel ontzettend bang voor. Toch was het goed zo, ik had een geweldige mama, maar door haar en haar dood heb ik zoveel geleerd, ik ben echt zo veranderd dat ik soms denk, ben ik dit?
Ik zou haar nog zoveel willen vragen, maar het liefst zou ik haar bedanken voor alles wat ze voor mij gedaan heeft en nog doet, want ik kan me niet voorstellen dat ik zo geworden ben door mezelf, dat is mede door mama's input.

Pffff genoeg zweverig gedoe, vandaar was dus haar 1e jaardienst, vrijdag 9 december is ze een jaar dood. Een vriendinnetje vroeg me of ik deze potjes kon maken, aangezien ze overal te koop zijn en ik niet 1 op 1 wil kopiëren, besloot ik ze voor haar te maken, maar dan op mijn manier met sterren i.p.v. sneeuwballen, deze zijn voor mezelf als proef, zij wilde potjes met echte kaarsen. Het resultaat zijn 3 vrolijke theelichtjes.



En als je nou denkt, wat doen die lelijke ballen erop? Nou ik dacht tijdens het maken de hele tijd aan mama, maar ook aan de overleden vader van een vriendin, aan de overleden moeder van een vriend, aan de overleden broer van een moeder van een kindje op school en de overleden man van een dierbare vriendin. En nadat ik complete lego toestanden had gebouwd met onze zoontjes maakte ik een simpele kerstbal als herinnering aan mama en voor die paar mensjes maakte ik meteen een kerstballetje mee... Kleine moeite, met een grote betekenis, althans zo zie ik het.
Waarbij ik me bedacht dat ik met sommige van deze mensen een betere of zelfs pas een band heb gekregen, na het overlijden van mama, dat is het goeds dat het heeft gebracht.
Maar ondanks dat.. Damn mama wat mis ig dig!




Toen ik deze blog schreef en de foto's maakte dacht ik dat er nog wel meer mensen zijn van vriendinnen die een overledene in hun familie hebben, ik schaamde me dat ik voor hen niet ook een balletje mee heb gemaakt, ik wens ook deze lieverds alvast heel veel sterkte met kerst, want ook voor hun zal het gemis blijven.
Maaaarrrr ik heb nog kerstballen dus niet getreurd ;)

Fijne zondag! Ik ga lekker oppe bank, was lang geleden..




Reacties

Coupe Woolly zei…
*knuffel* (Weet niet goed wat zeggen, dus ik dacht ik geef haar een knuffel, dat zegt meer dan al die woorden.)
Dat klopt! Lief van jouw!